z rozmowy Anny Bujnowskiej z Krzysztofem Zielińskim: 

 

 

Druga część cyklu "Hometown" z roku 2002 - fotografie eksponowane obecnie w Galerii Zderzak - przynosi istotne zmiany, widoczne chociażby w kolorystyce. Tonacja jaśnieje, delikatnieje i ulega ochłodzeniu. Dominują srebrzyste szarości, biele, róże, pistacjowe zielenie i złamane błękity. Z kolei kolory elementów uzupełniających (takich jak napisy, szyldy, budki, bramy, rynny itp.) stają się intensywne, wręcz ostre. Pojawia się więc cała gama zarówno zdecydowanych, jak i niezwykle subtelnych, pastelowych zestawień barwnych.

Zmieniają się również sposoby kadrowania: na wielu zdjęciach bohaterem jest jeden tylko motyw, np. wypełniający cały kadr fragment muru lub budynku wraz z towarzyszącymi im "naroślami" w formie napisów, otworów, tabliczek itp. Kompozycje są bardziej płaskie, zabudowane, często tylko jedno lub dwuplanowe. Zauważalne stają się rozmaite znaki: drogowe, loga reklamowe, różnego rodzaju napisy. Tym samym wzrasta rola szczegółów - nie tylko w rozbijaniu i punktowaniu płaszczyzny zdjęć, ale i w kreowaniu warstwy narracyjnej, czasem nawet nieco anegdotycznej. Duże znaczenie ma w tej kwestii element pisma, a także pojawiające się tu i ówdzie pojedyncze sylwetki ludzi.

W sposobie fotografowania Krzysztofa Zielińskiego widoczna jest łagodna geometryzacja przestrzeni. Nawet w pozornie banalnych przedstawieniach grają przemyślane, wyważone podziały, wyraźnie zarysowane przez piony, poziomy, skosy i wydzielane przez nie płaszczyzny. Wizualną dramaturgię obrazów budują raczej wykadrowane układy form i stonowane lub zaskakujące zestawienia kolorów, a nie wydarzenia czy potocznie przyjęte znaczenia przedmiotów. Te ostatnie mają swój własny wątek w całej historii. Takie motywy jak "mały Fiat", kraty w witrynach sklepowych, czy charakterystyczne szyldy na budynkach powoli zaczynają być już czymś schyłkowym w dużych Ośrodkach miejskich. Stają się więc jakby nostalgicznymi symbolami małego miasta i czasów bez McDonaldsów, bilbordów i innych elementów tzw. "Świata zachodniego". W cyklu, "Hometown" nie ma tego wszystkiego, co zalało Polskę wraz z nowym ustrojem. Jeśli już jednak jakiś zwiastun tej nowej "kultury" się pojawia, to w swym charakterze wydaje się być nieprzystosowany do otoczenia. Tak jakby w tym mieście już lub jeszcze nie było na to miejsca. Krzysztof Zieliński balansuje na granicy pomiędzy obiektywnym rejestrowaniem, a już komentowaniem swoich przedstawień. Jego komentarz jest jednak drugoplanowy, nieprzegadany i nieoczywisty.

z tekstu Anny Bujnowskiej do katalogu wystawy "Hometown"